تبلیغات
نمونه سوالات استخدامی بهورزی - تب خونریزی دهنده كریمه كنگو'

تب خونریزی دهنده كریمه كنگو چیست؟

بیماری حاد ویروسی خونریزی دهده قابل انتقال از حیوان به انسان می‌باشد كه بصورت ناگهانی شروع شده و موجب مرگ حداكثر 50% از بیماران می‌گردد. بیماری در دامها علائم قابل توجهی ندارد و پس از گزش كنه آلوده، ویروس كمتر از یك هفته در بدن دام باقی می‌ماند.
مخزن اصلی ویروس در طبیعت كنه سخت از خانواده هیالوما می‌باشد، ویروس درتمام مراحل تكامل كنه در بدن كنه باقی می‌ماند و از طریق تخم به نسلهای بعد منتقل می‌گردد.
 
جوندگان نیز به عنوان مخزن ویروس شناخته شده‌اند.
 
وضعیت جهانی بیماری چگونه است؟
در بسیاری از كشورهای افریقایی، اروپایی، آسیایی، گسترش داشته است.
در سال 2001 همه‌گیریهایی در جنوب آفریقا، كوزوو، آلبانی، پاكستان و ایران گزارش شده است.
 
وضعیت بیماری در ایران چگونه است؟
در طی سالهای اخیر بیماری در استانهای مختلف كشور مشاهده گردیده، ولی بیشترین موارد از سیستان و بلوچستان، اصفهان و گلستان گزارش شده است.
 
راه انتقال تب خونریزی دهنده كریمه كنگو چگونه است؟
-          تماس با دامهای آلوده.
-          تماس با خون و ترشحات لاشه دام آلوده در زمان ذبح.
-          گزش كنه یا دستكاری و له كردن آن .
-          تماس با خون، ترشحات و نمونه‌های بافتی بیمار آلوده.
 
ضمناً : احتمال ابتلاء به بیماری در صورت مسافرت به یك منطقه روستایی حتی بدون سابقه تماس آشكار با حیوانات یا گزش كنه، وجود دارد.
 
مراحل مختلف بیماری چگونه است؟
بیماری چهار مرحله دارد:
1-   دوره كمون: پس از گزش كنه 1 تا 3 روز، حداكثر 9 روز می‌باشد. پس از تماس با خون و ترشحات و بافت حیوان انسان مبتلا 7-5 روز، حداكثر 2 هفته است.
2-   مرحله قبل از خونریزی: بیمار بطور ناگهانی دچار تب، سردرد و درد عضلانی می‌گردد، ممكن است درد پشت چشم، دل درد، اسهال و استفراغ نیز ایجاد شود.
3-      مرحله خونریزی: معمولاً پس از 4 روز بیمار دچار پتشی، پورپورا در پوست و مخاط می‌شود.
علاوه بر این ممكن است استفراغ خونی و ملنا كه نشان دهنده خونریزی گوارشی است و خلط خونی، خونریزی از لثه، خون در ادرار، خونریزی از گوش، ملتحمه و هپاتیت نیز ایجاد شود. در موارد شدید بیماری، انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) یا نارسایی یك یا چند عضو اتفاق می‌افتد.
4-   دوره نقاهت: چنانچه بیمار فوت نكند معمولاً پس از 10 روز بتدریج با كمرنگ شدن ضایعات پوستی علائم بیماری برطرف شده و بیمار بهبود می‌یابد.
 
شكل مزمن یا عود بیماری وجود ندارد.
 
تعاریف تب خونریزی‌دهنده كریمه كنگو:
مورد مشكوك: شروع ناگهانی تب، سردرد، درد عضلانی و خونریزی به همراه یك یافته اپیدمیولوژیك در دو هفته قبل از شروع علائم (تماس با دام یا ذبح دام، تماس با خون و ترشحات لاشه دام، گزش كنه یا دستكاری كنه، تماس با بیمار مشكوك به CCHF و مسافرت به یك منطقه روستایی)
 
مورد محتمل:  مورد مشكوك دارای پلاكت كمتر از 150000 در میلی‌لیتر یا كاهش 50% تعداد پلاكت در طی 3 روز، كه می‌تواند همراه لكوپنی یا لكوسیتوز باشد.
مورد قطعی:  مورد محتملی كه تست سرولژیك (lgM یا lgG) اختصاصی مثبت داشته باشد.
 
موارد مشكوك را بلافاصله بصورت تلفنی به مركز بهداشت گزارش نمایید.
امكان ایجاد اشكال خفیف و بدون علامت بیماری وجود دارد.
 
درمان تب خونریزی دهنده كریمه كنگو چگونه است؟
اساس درمان مراقبت از بیمار، اصلاح آب و الكترولیت و در صورت لزوم جایگزینی خون و پلاكت می‌باشد.
ریباورین داروی ضد ویروسی مؤثری است كه در موارد محتمل كاربرد دارد و به مقدار زیر استفاده می‌شود:
-          30 میلی‌گرم به ازای هر كیلوگرم وزن بدن بیمار یكجا سپس
-          15 میلی‌گرم به ازای هر كیلوگرم وزن بدن بیمار هر 6 ساعت برای 4 روز، سپس
-          5/7 میلی‌گرم به ازای هركیلوگرم وزن بدن بیمار هر 8 ساعت برای 6 روز.
 
روشهای پیشگیری از ابتلاء به تب خونریزی دهنده كریمه كنگو:
-         ذبح دامها در كشتارگاهها.
-          استفاده از وسایل ایمنی شامل: كلاه، عینك، ماسك، روپوش، پیش‌بند پلاستیكی، دستكش و چكمه در هنگام ذبح دام.
-     حفاظت فردی جهت جلوگیری از گزش كنه شامل: استفاده از پیراهن آستین بلند، شلوار بلند، چكمه و دستكش در هنگام تماس با دام و تعویض لباس، چكمه و دستكش پس از تماس بادام و شستشوی آنها.
-         عدم جداسازی كنه با دست بدون دستكش از بدن دام.
-     استفاده از وسایل ایمنی در هنگام تماس با موارد مشكوك تب خونریزی دهنده كریمه كنگو بخصوص اگر بیمار دچار خونریزی شده باشد. شامل: كلاه، عینك، ماسك، گان، پیش‌بند پلاستیكی، دستكش و چكمه یا روكفشی. همه افرادی كه به اتاق بیمار رفت و آمد دارند شامل: پرستار، پزشك، خدمتكاران و ملاقات كنندگان باید از وسایل ایمنی استفاده نمایند.