تبلیغات
نمونه سوالات استخدامی بهورزی - هپاتیت ب B


هپاتیت ب

هپاتیت ب یك بیماری ویروسی واگیردار است كه به وسیله ویروس هپاتیت ب بوجود می‌آید و موجب تورم و اختلال كبد می‌شود. عمدتاً هپاتیت را همان زردی یا یرقان می‌دانند در حالی كه زردی فقط یكی از علایم هپاتیت می‌باشد.

كبد عضوی است كه در بسیاری از فعالیت‌های حیاتی بدن مانند مقابله با عفونت‌ها، خون‌ریزی، پاك كردن خون از سموم و داروها و ذخیره انرژی نقش دارد.

براساس تخمین سازمان بهداشت جهانی 5 درصد از مردم دنیا ناقل هپاتیت ب هستند. این میزان در ایران حدود 2 درصد است.

 

علایم بالینی:

ویروس مولد هپاتیت ب، باعث ایجاد هپاتیت حاد یا مزمن در بیماران می‌شود.

 

هپاتیت حاد: 

معمولاً یك دوره علایم شبیه سرماخوردگی، تب، دردشكم، تهوع و استفراغ و گاهی بثورات جلدی، درد و التهاب مفاصل دیده می‌شود.

زردی ناگهانی، ادرار تیره، بی‌اشتهایی، ضعف، خستگی مفرط، درد و حساسیت كه در قسمت بالا و راست شكم مشاهده می‌شود. اغلب موارد كودكان و تعدادی از بزرگسالان، بدون علامت هستند.

از مهم‌ترین یافته‌های آزمایشگاهی هپاتیت حاد افزایش آنزیم‌های كبدی می‌باشد.

 

هپاتیت مزمن: 

اغلب بیماران مبتلا به هپاتیت ب مزمن بدون علامت هستند مگر اینكه به سمت نارسایی كبد (سیروز) پیشرفت كنند. هپاتیت ب در 70 درصد موارد آلودگی به صورت بدون علامت یا بدون زردی است و 20 درصد موارد علایم بالینی هپاتیت حاد دیده می‌شود.

 

راه‌های انتقال هپاتیت ب: 

  • انتقال از مادر آلوده به جنین و نوزاد حین زایمان و پس از زایمان؛
  • انتقال از طریق تماس جنسی محافظت نشده با فرد آلوده؛
  • انتقال از طریق تماس مستقیم با ترشحات آلوده بیمار شامل خون، ترشحات جنسی و بزاق دهان؛
  • انتقال از طریق تماس پوست بریده و زخمی یا مخاط چشم و دهان با خون و ترشحات آلوده؛
  • انتقال از طریق خون و فرآورده‌های خونی آلوده كه مهم‌ترین منبع عفونت می‌باشند، با هر اقدامی كه سبب نفوذ خون آلوده به بدن دیگری شود، ممكن است ابتلا به بیماری صورت پذیرد. مثل استفاده مشترك و مجدد از سرنگ یك بار مصرف (معتادان تزریقی)، تیغ یا مسواك مشترك، خالكوبی، تاتو، حجامت، ختنه، سوراخ كردن گوش، جراحی‌های كوچك و اقدامات دندانپزشكی كه به روش آلوده و غیربهداشتی انجام شود.

 

گروه‌های در معرض خطر :

  • معتادان به مواد مخدر تزریقی؛
  • افراد بی‌بند و بار جنسی؛
  • محكومین به حبس طولانی مدت؛
  • كاركنان مراكز پزشكی و بهداشتی؛
  • نوزادان به هنگام تولد؛
  • افراد تالاسمی، هموفیلی و دیالیزی كه نیاز به دریافت خون مكرر دارند؛
  • اعضای خانواده فرد مبتلا به هپاتیت ب؛
  • كلیه افراد كه در برخورد با عوامل خطر، نكات ایمنی را رعایت نكنند.

 

راه‌های پیشگیری: 

  • واكسیناسیون كه در سه نوبت انجام می‌شود (در شیرخواران روز تولد، 2 ماهگی و 6 ماهگی)؛
  • در افراد بالغ روز مراجعه، یك ماه پس از مراجعه و 6 ماه پس از مراجعه اول؛
  • عدم استفاده از وسایل شخصی دیگران به خصوص سرنگ، تیغ و مسواك و به طور كلی هرچیز برنده و نوك تیز؛
  • پرسنل ارائه دهنده خدمات پزشكی و دندانپزشكی بایستی از استریل بودن لوازم مطمئن باشند و از سرنگ و سوزن یك بارمصرف استفاده كنند؛
  • از دریافت خدماتی مانند ختنه، حجامت، خالكوبی، سوراخ كردن گوش، رگ زدن و امثال آن به روش‌های سنتی و غیربهداشتی اكیداً خودداری كنید؛
  • از هرگونه اقدامی كه موجب تماس پوست بریده و زخمی، مخاط چشم و دهان با خون و ترشحات دیگر می‌شود، پرهیز كنید؛
  • رعایت اصول اخلاقی خویشتن داری، پرهیز از بی‌بند و باری جنسی و استفاده از كاندوم می‌تواند در پیشگیری از انتقال هپاتیت از راه آمیزش مؤثر باشد؛
  • در صورت آلودگی سطوح محیطی با خون و ترشحات آلوده به ویروس، ویروس هپاتیت ب می‌تواند 7 روز در محیط خاصیت بیماری‌زایی خود را حفظ كند و در صورت فراهم شدن راه انتقال، ویروس از محیط به افراد انتقال می‌یابد.

 

واكسیناسیون بهترین و ساده‌ترین راه پیشگیری از ابتلا به هپاتیت ب و نارسایی كبد و سرطان كبد می‌باشد.

هپاتیت ب از طریق خوردن، آشامیدن، درآغوش گرفتن، بوسیدن، سرفه، عطسه و تماس‌های معمولی جامعه انتقال نمی‌یابد.